“Bana mişmiş derler bu diyarda” dedi sanki bir kaşını kaldırıp, “Ama Anadolulular ‘kayısı’ olarak tanır. Ne zaman ‘Malatya’ dense ben akıllara gelirim. Dünyadaki yaş kayısı üretiminin yüzde on beşini burası karşılar” diye sürdürdü sözlerini, kardeşleriyle birlikte kurulduğu kayısı tezgâhının üstünden. Kendileriyle ‘Şirre Pazarı’nda, kayısı üreticilerinin ürünlerini sattığı yerde karşılaşmıştık: “Bilimsel adımın Prunus armeniaca veya Armeniaca vulgaris olduğuna bakıp Ermenistan’a özgü bir meyve olduğumu sanmayın sakın. Çin’de MÖ 3000 yılından beri bilinirim. Büyük İskender’in Asya Seferleri sırasında (MÖ 330-323) İran ve Kafkaslar üzerinden Anadolu’ya geldim. Anadolu’dan batıya geçişim ise MÖ 1. yüzyılda Romalılar’ın Anadolu’ya geldiği zamanlarda Ermeni tüccarlar aracılığıyla oldu. Önce İtalya ve Yunanistan’a götürüldüm. Ardından İngiltere ve Fransa’ya. Belki de terminolojideki adımı o dönemdeki Anadolulu Ermeni tüccarlara borçluyum.

Devamını Okuyun »

Mistik bir zamanın peşindeydi sokak… Yaşamın içine doğru kıvrılıp gidiyordu, ama telaşı, koşturmacası, akrep ve yelkovan arasına sıkışmış bir hali yoktu. Güneşin doğuşunu, batışını, bir de mevsimlerin getirdiği bereketi bilirdi: Ahududu, ceviz, kestane, çilek, kiraz ve narenciye. Hele o ahududuların olgunlaştığı zaman… O günlerde köyün evlerinden ahududu reçeli, ahududu şurubu kokuları yükselir, sokağa taşardı. Doğayla içli dışlıydı sokak: Ortaya doğru eğimli taşlarını yağmur suları yıkar, evlerin duvarlarının yükseldiği yerlerde tazecik, yeşil otlar boy verir, çeşmelerinden Uludağ’dan gelen buz gibi kaynak suları akardı. Geniş sayılırdı; bir at arabasının geçebileceği kadar. Ama, köyde iki kişinin yan yana zar zor yürüyebildiği genişlikte olanları da vardı…

Devamını Okuyun »

Devamını Okuyun »